ΜΑΣ..ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ...ΑΡΓΑ...ΑΡΓΑ....ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ!!

Σε απάντηση για την ανησυχία που έχει καταλάβει μια εκλεκτή μου φίλη...εκθέτω πιο κάτω και την δική μου σκέψη που εύχομαι να γίνει πράξη:

Εμείς, αγαπητή μου Σύλβια, οπλίσαμε τα χέρια των δημίων μας. Κανείς μας δεν ειναι άμοιρος ευθυνών. Ο καθένας μας κουβαλάει λίγο πολύ το δικό του μερίδιο ευθύνης...είτε διότι το σύστημα έτσι τον ανέθρεψε και τον βόλευε...είτε διότι με την αδιαφορία του και καθισμένος στον καναπέ του, το συντηρούσε. Όλοι μας έχουμε καταλάβει το πως φτάσαμε μέχρι εδώ, και για την συνέχιση της διολίσθησης μας ακόμα πιο βαθεια μέσα στο τέλμα το οικονομικό, το ηθικό, το πολιτικό και πολιτειακό. Η Ελλάδα μας στερείται Ηγέτη...εκεί έγκειται το πρόβλημα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αγαπητή μου φίλη. Ενός Ηγέτη που δεν θα είναι προδότης και εξυπηρετητής ξένων εντολων...που θα ενεργεί και μόνον, ότι και όποτε και για οτιδήποτε χρειασθεί, εξ ονόματος του Ελληνικού Λαού και των συμφερόντων του. Που θα αγκαλιάσει όλους τους Έλληνες αδιακρίτως ιδεοφιλοσοφίας και πολιτικοκουλτούρας κατω απ τα φτερά του. Που θα μας ενώσει αυτές της δύσκολες ώρες και δεν θα μας διαιρέσει...που θα είναι σκληρός αλλά και δίκαιος στις οποιεσδήποτε αποφάσεις και τήρησης της εφαρμογής των...που θα εμπεδώσει το αίσθημα ασφάλειας στον Ελληνικό Λαό...που θα παλέψει εναντίον των ξένων, που θέλουν να καπηλευτούν την Χώρα μας...που θα ανορθώσει το διπλωματικό μας σώμα που έχει καταρρεύσει και δεν μπορεί να διαπραγματευθεί θέματα που μας αφορούν σαν ΚΡΑΤΟΣ-ΕΘΝΟΣ...που θα είναι ο σκληρός τιμωρός της πάσης φύσεως διαφθοράς που θα προέρχεται από Δημόσια πρόσωπα και όχι μόνο, σε βάρος του Έλληνα φορολογουμένου ...Ενός Ηγέτη που θα μας κάνει ξανά να βρούμε τη χαμένη μας ταυτότητα, την κουλτούρα μας και την υπερηφάνεια μας...Ενός Ηγέτη όχι φαύλου, που θα μας βγάλει όλους απ τους καναπέδες και την βόλεψή μας και θα μας κάνει ενεργούς πολίτες αυτού του τόπου, και που θα μας μάθει να σκεφτόμαστε το: Όλοι για τον έναν και ο ένας για όλους. ΗΓΕΤΗ χρειάζεται ο τόπος μας αγαπητή μου Σύλβια...και τότε να σαι απόλυτα σίγουρη, πως κανένας δεν θα μπορεί να σε σκοτώσει αργά - αργά και καθημερινά. ΗΓΕΤΗ χρειάζεται ο τόπος μας αδέρφια μου...έναν ΗΓΕΤΗ που πάντα του έλειπε!!!!

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ...ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ...ΟΜΟΝΟΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗ.
Απόστολος Μπακανδρέας

Η μαστεκτομή της Δημοκρατίας !!! (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

Θηλάζοντας δήθεν δικαιώματα

   Κάποιος είπε ότι η Δημοκρατία είναι η μάνα των αδυνάτων. Ότι είναι το μόνο πολίτευμα που θα φροντίσει τους φτωχούς, τους μη ευνοημένους, όπως η γυναίκα που μόλις έχει φέρει στο φως μια νέα ζωή και σφιχταγκαλιάζει το βρέφος και το τοποθετεί προσεκτικά πάνω της, για να του προσφέρει τροφή από το σώμα της το ίδιο.

   Ότι, όταν της γης οι αδικημένοι πληθύνουν, θα τους περιβάλλει όλους με αγάπη και θαλπωρή, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι…θα είναι ανά πάσα στιγμή δίπλα τους, για να τους προστατεύσει από τις διάφορες απειλές, όπως ακριβώς θα έκανε και η μητέρα εκείνη, με το που αντιλαμβανόταν ότι τα παιδιά της παρασύρθηκαν και εκτέθηκαν σε κινδύνους, τους οποίους ακόμα αγνοούν.

   Ότι θα δει τους ανθρώπους σαν να πρόκειται για τα δάκτυλα στα χέρια της τα ίδια, όλα όμοια και διαφορετικά την ίδια στιγμή. Θα κόψει και θα μοιράσει την ελπίδα σε κομμάτια ίσα, κανένας να μη νιώσει παραπονεμένος.

   Ότι αυτό το γάλα το μητρικό δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων αυτών που θα τη θηλάσουν. Κι έχει σημασία που επιλέγει να μεταφέρει τη δύναμή της κατ’ αυτόν τον πηγαίο τρόπο, το κάνει για να βασιστεί η υπόσταση του καθενός στις πολύτιμες ιδιότητές της από την πρώτη στιγμή που θα συνδεθεί μαζί της. Για να κουβαλάμε συνεχώς μέσα μας βαθιά αυτήν την αίσθηση της ασφάλειας, της παραδεισένιας αγκαλιάς, ανακαλώντας τις στιγμές που κουρνιάσαμε στα στήθη της. Για να είναι για πάντα η ζωή μας βασισμένη στη γεύση εκείνη, με ατόφια μέσα της τα συστατικά που δεν μπορούν ποτέ να υποκατασταθούν με άλλα, σκευάσματα Δημοκρατίας.

   Τελευταία, διαδόθηκε ότι αυτή η υπέροχη, γλυκιά μάνα είναι χλωμή και ταλαιπωρημένη. Βρεθήκανε, λέει, γύρω της κάμποσοι κομπογιαννίτες και τη φοβερίσανε ότι σύντομα πρόκειται να νοσήσει βαριά και ότι λύση δεν θα υπάρχει και ότι θα είναι πια πολύ αργά για δάκρυα και πρέπει εκ των προτέρων να λάβει αποφάσεις καθοριστικές. Ότι όλοι αυτοί συστήθηκαν σ’ εκείνη ως γιατροί εξειδικευμένοι που ξέρουν να διαβάζουν τα γονίδια τα προβληματικά και της είπαν ότι κουβαλάει ένα από αυτά και ότι είναι επικίνδυνο πολύ γιατί διαρκώς μεταλλάσσεται και σαρώνει το κορμί της. Ότι αυτό το γονίδιο πρώτα θα εισβάλλει στο μαστό της και σταδιακά θα την κατασπαράξει. Ναι, θα ξεκινήσει από εκεί γιατί διεγείρεται από τη μυρωδιά των δικαιωμάτων και θρέφεται από τη σάρκα τους, καθώς θα σιγοτρώει αθόρυβα κάθε ελάχιστη ατομική ελευθερία που θα παράγεται μέσα στους ιστούς της. Ότι προτιμότερο είναι να προβεί σε μέτρα δραστικά, κόβοντας τα ίδια της τα στήθη, για να εξακολουθήσει τουλάχιστον να υπάρχει. Και όταν αυτή απόρησε ποιο το νόημα να τη λένε Δημοκρατία, όταν πια δεν θα μπορεί να ταΐσει τα παιδιά αυτού του κόσμου, της είπαν ότι θα γίνει ολική αποκατάσταση, ότι η επιστήμη έχει προοδεύσει και όλα αυτά λύνονται με μια επέμβαση ρουτίνας. Βεβαίως, δεν θα μπορεί πια να παράγει το πολύτιμό της γάλα αλλά εξωτερικά δεν θα έχει καμία απολύτως διαφορά με πριν. Άσε δε που θα συνεχίσει να δίνει την εντύπωση ότι ουδέποτε επήλθε αλλαγή στο σώμα της. Εντάξει, το πολύ-πολύ να βάλει πάνω της μια ένδειξη για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Να γράφει, για παράδειγμα, κατ’ επίφαση Δημοκρατία.

   Έκατσε κι αναρωτήθηκε. Για τόσες δεκαετίες, όλη της η ανάπτυξη βασίστηκε στην ιδέα της πρόληψης. Ακόμα και όταν ήταν μικρό παιδάκι η ίδια, αδιαμόρφωτη ως προς τις αξίες και τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα της, έτσι τη θεμελιώσανε. Στην πορεία, το είδε γραμμένο σε πολυσέλιδα βιβλία, σε εκστρατείες διαφημιστικές και σε νόμους που είχαν πάνω τ’ όνομά της. Μετέπειτα, το ίδιο έπραξε κι εκείνη, σε όσους την πλησίαζαν και της θέτανε ερωτήματα για το πώς να λύνουν προβλήματα, φαινόμενα κοινωνικά, καταστάσεις ανώμαλες και ανεξέλεγκτες. Τους απαντούσε πάντα με την ίδια σύνεση και τους ορμήνευε ότι η καλύτερη θεραπεία σε όλες τις ασθένειες είναι ο προληπτικός έλεγχος και ότι αυτό αφορά την κάθε τελευταία έκφανση της καθημερινότητάς μας, όχι μόνο την υγεία μας τη σωματική αλλά πολύ περισσότερο την πνευματική, την υγεία των θεσμών, την υγεία ολόκληρου του τόπου. Ότι πρέπει να ενεργούμε με στόχο την εξαφάνιση όχι τόσο των προβλημάτων αλλά των αιτιών που τα προκαλούν. Και τα σκεφτόταν όλα αυτά γιατί η απόφαση που την ανάγκαζαν τώρα να πάρει ταυτιζόταν ολοκληρωτικά με την καταστολή. Ότι δηλαδή επρόκειτο να αφαιρεθεί μονομιάς ένα κομμάτι τόσο βασικό από την ίδια της τη φύση, χωρίς καν αυτό να έχει νοσήσει ακόμα. Και αν εν τέλει οι τρανοί τούτοι επιστήμονες έπεφταν έξω και δεν γινόντουσαν τα πράγματα όπως λέγανε; Γιατί να της αφαιρεθεί από πριν το δικαίωμα του αγώνα; Κάπως έτσι, έχοντας τις προστατευτικές της χούφτες στα στήθη, θυμήθηκε μια χούφτα λέξεις που περιγράφανε τέλεια τις σκέψεις της. Γιατί να ζήσουμε αφού θα πεθάνουμε;

   Παρά τον πόνο και τον καημό, πείστηκε να πράξει θαρραλέα και να ξαπλώσει στο χειρουργικό τραπέζι. Αφότου τη βυθίσανε σε λήθαργο βαρύ, τρυπώντας της τις φλέβες με μπόλικες δόσεις αναισθησίας, στάθηκαν από πάνω όλοι αυτοί οι σωτήρες τής Δημοκρατίας, με τις περίεργες στολές και τις μάσκες τους να κρύβουν τα αληθινά χαρακτηριστικά από τα πρόσωπά τους. Και μουρμούριζαν μεταξύ τους και λέγανε διάφορα γιατροσόφια και διέκρινες μόνο αποσπασματικά κάποιες λέξεις από τους διαλόγους, όπως όταν κλέφτες συνωμοτούν μυστικά και ετοιμάζουν με προσοχή τις λεπτομέρειες της μεγαλύτερης τους ληστείας για να μην τους πάρει κανείς πρέφα. “Μονόδρομος”, “Τάξη”, “Ομαλότητα”, “Δημόσιο Συμφέρον”, “Επιβεβλημένη”, “Σύνταγμα”, “Ασφάλεια”, “Ασυδοσία”, “Ατιμωρησία”. Και ξάφνου, κοφτερά ακούστηκαν νυστέρια ν’ ακονίζονται, δίνοντας το σύνθημα για την αρχή της σοκαριστικής επέμβασης. Και αίμα διαυγές κύλησε ως κάτω. Την ίδια ώρα που κανείς πια δεν μιλούσε, ακούστηκε κραυγή πελώρια, σαν αχός που ήχησε από τα βάθη της ιστορίας, λες και γενιές ολόκληρες καρφώθηκαν από το ίδιο αυτό νυστέρι, λες και άπειρα νεογέννητα μωρά στην πλάση δάκρυσαν ταυτόχρονα. Και αφαίρεσανε κάθε τελευταία στάλα από τους μαστούς της. Βγάλανε με λαχτάρα ένα-ένα τα δικαιώματα και τα πετάξανε στον κάλαθο των αχρήστων μαζί με νεκρά έμβρυα εκτρώσεων. Καθάρισαν σε βάθος κάθε κατάλοιπο ελευθερίας, θέλοντας να είναι βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να παραχθεί ποτέ ξανά στο μέλλον παρόμοια ουσία και κανένας πια δεν θα μπορεί να τρέφεται με δικαιώματα απευθείας, όπως πρώτα. Μόνο με μπιμπερό και σε δόσεις.

   Έχει διατυπωθεί ότι ο άνθρωπος, με τον ερχομό του στον κόσμο, από τα πρώτα κιόλας ελάχιστα δευτερόλεπτα, σχεδόν ενστικτωδώς, αναζητά τη θηλή της μητρός του και με το που την εντοπίσει, χωρίς απολύτως καμία καθοδήγηση προσαρμόζει τα χείλη του και ξεκινά να καταπίνει τη ζωή, νικώντας προσωρινά τη διαρκή αγωνία τού θανάτου. Το ίδιο περίπου γίνεται και με τους πολίτες που έρχονται στο φως των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, όταν νιώσουν τη ζεστή, στοργική αγκαλιά της Δημοκρατίας. Έχουν το φόβο και την ανησυχία για την παιδεία, την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, και στην αρχή μπουσουλάνε και ψάχνουν να βρουν σταδιακά τρόπους να προστατέψουν όλα αυτά τα αγαθά που δίνουν ξεχωριστό νόημα στη ζωή τους. Θέλουν να τα απολαύσουν, να τα γευτούν έως την τελευταία τους σταγόνα. Και τώρα ακόμη, αυτό συμβαίνει. Τους βλέπεις, καθώς εξακολουθούν και συνωστίζονται γύρω από μια Δημοκρατία διαφορετική, χειρουργημένη. Κουλουριάζουν όλοι τα ισχνά κορμιά τους, και σκαρφαλώνουν πάνω στο στέρνο της, σαν τα μωρά, και ψάχνουν και κλαίνε δυνατά γιατί νιώθουν ότι δεν θα αναπτυχθούν ποτέ πια σωστά και θα εμφανίσουν πιθανόν διάφορες άλλες ασθένειες στη μετέπειτα ζωή τους και ότι θα είναι πολίτες αδύναμοι, ανίσχυροι, εκτεθειμένοι. Και στέκονται, έτσι, απογοητευμένοι, με τον αντίχειρα στο στόμα, για χρόνια, μυξοκλαίγοντας προς την εξουσία. Τους έχουν δώσει μόνο μερικά παιχνίδια για να ξεχνούν αυτήν τη στέρηση του θηλασμού τους. Ένα από αυτά είναι το πιο λαμπερό.                                        

   Η πιπίλα της Δημοκρατίας.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα είναι ο ίδιος ο Έλληνας

Το μάρμαρο που χρειαζόταν για την κατασκευή του Παρθενώνα το μετέφεραν από το βουνό της Πεντέλης με δύο μεταφορικά μέσα. Εκτός από τους δούλους χρησιμοποιούσαν και γαϊδούρια για ελκυστήρες των ογκολίθων. Αυτά τα συμπαθέστατα ζώα με τα χρόνια και αφού καθημερινά έκαναν το ίδιο δρομολόγιο έφταναν σε μία κατάσταση να έχουν εθιστεί κατά κάποιο τρόπο, στο ένα και μοναδικό αυτό δρομολόγιο, Πεντέλη – Παρθενώνας και το αντίστροφο. Όταν γερνούσαν και πλέον δεν είχαν την δύναμη να τραβάνε το μάρμαρο τα εγκατέλειπαν στα χωράφια μέχρι το τέλος της ζωής τους. Η δύναμη της συνήθειας, όμως τα έκανε να ξαναμπαίνουν στο δρόμο και να κάνουν το ίδιο δρομολόγιο από μόνα τους. Δεν ήξεραν κάτι άλλο, λογική δεν είχαν ώστε να κατανοήσουν ότι η ζωή έχει και άλλους δρόμους.
Τα ά-λογα ζώα δικαιολογούνται για αυτή τους την συμπεριφορά, τα έλλογα όμως; 
Παρακολουθώντας τα γεγονότα των ημερών ακούμε για:...........................
Λίστες ονομάτων, πολιτικούς που κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους, την κοινωνία και του πολιτικούς διχασμένους για τους παράνομους μετανάστες, 600 δις που περιμένουν να ξεχρεώσουν την Ελλάδα, εφόδους στο Πεντάγωνο και τόσα άλλα. Μια συνολική ματιά όμως, στην τηλεόραση, τον τύπο και το διαδίκτυο βλέπουμε κάτι πολύ χειρότερο, δεκάδες εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για όλα αυτά τα θέματα και για την ζωή μας την ίδια. Απόψεις βασισμένες σε ιδεολογικά, συγκυριακά, συμφεροντολογικά κ.α. πατήματα. Αυτό μπορεί να το διακρίνει κανείς πολύ εύκολα, αυτό όμως που δεν μπορεί να διακρίνει είναι γιατί συμβαίνει.
Φέρνοντας όμως, στο νου μας το πιο πάνω παράδειγμα και γνωρίζοντας ότι σαν κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε μάθει αυτό τον δρόμο των διαφορετικών θέσεων και απόψεων και μάλιστα να τις εκφράζουμε και να τις βιώνουμε με τον πιο ακραίο τρόπο βλέπουμε ότι είμαστε πλέον εθισμένοι σε αυτό, δεν ξέρουμε, δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να δούμε και να ζήσουμε αλλιώς. Να σημειώσουμε όμως, ότι ο πλουραλισμός είναι όμορφο πράγμα, η βάση ίσως της δημιουργικότητας μιας κοινωνίας, όχι όμως η ακραία έκφραση του που δυστυχώς ακολουθούσαμε. Αυτή η τακτική μας ίσως, μας οδήγησε και στην οικονομική, λεγόμενη, κρίση που καθώς είχαμε μάθει να στηρίζουμε τη ζωή μας και την ευτυχία μας στο χρήμα όταν έφτασε ή ώρα να το αποχωριστούμε μας έκανε να αντιδρούμε και πάλι με εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις και καταστάσεις.
-Δεν βαριέσαι αδελφέ,
-και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς,
-να βγούμε στους δρόμους,
- να κάψουμε τη Βουλή,
- και μη χειρότερα,
-καλά να πάθουμε,
-αφού δεν δουλεύαμε πως τα βγάζαμε τόσα λεφτά; -τώρα πληρώνουμε,
-φταίει ο Σιωνισμός που μισεί τους Έλληνες,
-Θα βγω εγώ στους δρόμους με τους αριστερούς; 
-οι φασίστες φταίνε,
-είναι σημεία των καιρών τα γράφει η Αποκάλυψη ή το είπε ο τάδε γέροντας.... και χίλια δύο άλλα που και μόνο ψάχνοντάς τα σαστίζει ο νους.
Να βρούμε κοινό σημείο δεν μπορούμε, γιατί δεν θέλουμε γιατί έτσι έχουμε μάθει, γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός του καθενός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα είναι ο ίδιος ο Έλληνας και φυσικό είναι με τον εχθρό σου να μην μπορείς να μονιάσεις, είσαι πάντα στο αντίθετο στρατόπεδο.

Εκ μέρους της ολιγαρχίας ανακοινώνεται !!! (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

« Μισό εκατομμύριο παιδιά στην Ελλάδα δεν έχουν να φάνε !!!

 

 

 

 

 

 

1 Votes

Εμείς, η οικονομική, πολιτική και κοινωνική ελίτ αυτής της χώρας, πήραμε την απόφαση να απευθυνθούμε στην ελληνική κοινωνία, χωρίς τη διαμεσολάβηση των τηλεοπτικών (και μη) υπαλλήλων μας ώστε να καταστήσουμε σαφείς τις προθέσεις μας, αλλά και να υποδείξουμε στον κάθε έναν από εσάς την πρέπουσα συμπεριφορά απέναντι στην υπό διαμόρφωση νέα κατάσταση.

Η ελληνική κυβέρνηση υπό την αρχηγία του Αντώνη του Σαμαρά σάς έχει ήδη ενημερώσει για την κατεύθυνση που είστε αναγκασμένοι εκ των πραγμάτων να ακολουθήσετε, μειώνοντας το βιοτικό σας επίπεδο τόσο ώστε η ελληνική αγορά να ανοίξει σε επενδυτές, που προς το παρόν απολαμβάνουν τον…εργοδοτικό παράδεισο της Ινδίας, της Κίνας, της Ινδονησίας και άλλων αναπτυσσόμενων χωρών… Παράλληλα, η δημοκρατία οφείλει να αυτοπεριοριστεί, ώστε να αποφευχθούν κοινωνικές αναταράξεις που, όπως επανειλημμένως σας έχουμε προειδοποιήσει, μόνο ζημιά μπορούν να προκαλέσουν στη διεθνή εικόνα της χώρας, στον τουρισμό και την οικονομία της.

Ως γνωστόν, έχουμε διδαχθεί από το μάθημα της Lehman Brothers, που αφού αφέθηκε να χρεοκοπήσει συμπαρέσυρε μαζί της την παγκόσμια οικονομία. Έτσι, η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να επιτρέψει ένα νέο κραχ του καπιταλισμού, με ανυπολόγιστες συνέπειες στα χρηματιστήρια ολόκληρου του πλανήτη. Οι ζημιές των ελληνικών τραπεζών, καθώς και διαφόρων μελών της άρχουσας ελίτ της χώρας, οφείλουν να συνεχίσουν να κοινωνικοποιούνται, για το καλό της κοινωνίας φυσικά, που θα βρισκόταν μπροστά σε έναν τοίχο φτώχειας και απελπισίας σε περίπτωση που οι εργοδότες εγκατέλειπαν τα εργοστάσια, οι διευθυντές τους υπαλλήλους τους, οι πολιτικοί τους ψηφοφόρους τους, οι μεγαλογαιοκτήμονες τους εργαζόμενους αγρότες τους, οι νταβατζήδες τις πουτάνες τους. Αυτόν ακριβώς τον κύκλο της εκμετάλλευσης θέλουμε να προασπίσουμε, τον οποίο όλοι σας θεωρείτε, και ορθώς, τόσο απαραίτητο ώστε να συνεχίσετε να ζήσετε ήσυχα, μακριά από τις ιστορικές ευθύνες που εμείς αναλάβαμε για χάρη σας.

Πληροφορούμαστε, με μεγάλη μας λύπη, πως αρκετά συνδικάτα εργαζομένων θέτουν επί τάπητος την πρόταση για μια πανελλαδική απεργία διαρκείας, μιμούμενοι προφανώς τους Ινδονήσιους που ξεκίνησαν χθες γενική απεργία διαρκείας και παρέλυσαν 80 βιομηχανικά πάρκα, σε 12 επαρχίες της χώρας, με 100% συμμετοχή. Σας ενημερώνουμε, λοιπόν, πως σε μια τέτοια περίπτωση, η ολιγαρχία δεν θα μείνει αδρανής. Ήδη έχουμε ξεκινήσει να οργανώνουμε τις Μονάδες Αποπροσανατολισμού στους δρόμους, χρηματοδοτώντας και προβάλλοντας εντέχνως νεοναζιστικές συμμορίες που μπορούν να λειτουργήσουν απεργοσπαστικά, όπως το έχουν κάνει οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι αλλά και οι ίδιοι πολλάκις στο παρελθόν στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Σας γνωστοποιούμε, επίσης, πως δεν θα διστάσουμε να απολύσουμε όποιον τολμήσει να απεργήσει στον ιδιωτικό τομέα• άλλωστε έχουμε φροντίσει ώστε ενάμιση εκατομμύριο πολίτες να περιμένουν στην άκρη, νηστικοί και πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για μια δουλίτσα.

Σάς καλούμε να απομονώσετε, με τη συνδρομή της ελληνικής αστυνομίας, όλα εκείνα τα περιθωριακά στοιχεία που τολμούν να αμφισβητούν τον καπιταλισμό, τις μεθόδους επιβολής αλλά και τον ίδιο τον Νεοφιλελευθερισμό, και συνεχίζουν να αντιστέκονται στην Κρατική καταστολή. Σας καλούμε, επίσης, να διαλύσετε τις επικίνδυνα αυξανόμενες λαϊκές συνελεύσεις, τις καταλήψεις και τα στέκια που προτάσσουν την πολιτική δράση έξω από τους αναγνωρισμένους από το Κράτος, νόμιμους πολιτικούς φορείς που αποτελούν τα κόμματα, και να απομονώσετε όλους εκείνους που ξεφεύγουν από τον εγκεκριμένο λαϊκισμό και τον ξύλινο λόγο.

Να απαγορευθούν έννοιες και προτάγματα όπως αυτά της κοινωνικής απελευθέρωσης, της συλλογικής και ατομικής αυτονομίας, της αυτοοργάνωσης, της ελευθερίας και να περιοριστούν οι δημόσιες συζητήσεις σε ζητήματα όπως η «λίστα Λανγκάρντ», το «πρόβλημα της μετανάστευσης», το έθνος και οι ευεργέτες του, το αν είναι δυνατό ή όχι ένα πραξικόπημα, το ποιός διακωμώδησε τις προφητείες του Γέροντος Παϊσίου και άλλα φλέγοντα ζητήματα που αφορούν την Πατρίδα.

Να θυμάστε πως αν η ολιγαρχία έχει κέρδη, θα μοιραστεί ένα μέρος τους με τους καταναλωτές ώστε να αυξήσει τα κέρδη. Μπορεί να περνάτε μια καμπή ανασφάλειας και εξαθλίωσης, μην ξεχνάτε όμως ποτέ πως κάποτε, ίσως να καταφέρετε να γίνετε κι εσείς αστοί, εξουσιαστές και εκμεταλλευτές.

Γκρινιάξτε, ασχοληθείτε με θεωρίες συνωμοσίας, ψάλλετε τον εθνικό ύμνο ή τη «Υπερμάχω Στρατηγώ» ή κανένα σκυλάδικο αν προτιμάτε (γιατί σάς παραχωρούμε το «δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου» – αρκεί να μην πείτε τίποτα άλλο).

Εμείς είμαστε εδώ για εσάς

Εξαιτίας σας και μόνο και, βέβαια

Μόνο για εμάς

Αλλά είναι μυστικό…

(Σιωπή!)

The end.

Πώς θα σας φαινόταν αν οι Υπουργοί κατέβαιναν σε απεργία; Ή οι βουλευτές;
Γιατί ξαφνικά αποφασίστηκε μείωση του μισθού τους; Κουφό; Διότι είναι εκπρόσωποι της Εξουσίας και αυτοί που ασκούν Εξουσία δεν απεργούν ενάντια στον εαυτό τους.
Ας δούμε όλες τις μορφές εξουσίας στη χώρα σύμφωνα με το Σύνταγμα:
...

Εκτελεστική, Νομοθετική, Δικαστική.
Σύμφωνα με την ΕΔΕ (Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων), οι δικαστές θεωρούν ότι η περαιτέρω μείωση των αποδοχών τους αποτελεί συνταγματική εκτροπή και ως εκ τούτου σκέφτονται να κατέβουν σε πενθήμερη προειδοποιητική απεργία, παρά τη ρητή διάταξη του Συντάγματος που το απαγορεύει. (Άρθρο 23, παρ. 2)
Έχουμε τελειώσει ως χώρα.
Επί 2,5 χρόνια το Σύνταγμα παραβιάζετε, για την ακρίβεια έχει μετατραπεί σε πατσαβούρι από αυτούς που διαδοχικά κυβερνούν.
Επί 2,5 χρόνια η Νομοθετική εξουσία ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους.
Επί 2,5 χρόνια η χώρα βρίσκεται υπό ξένη κατοχή, έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων, από τότε που οι κυβερνώντες παρέδωσαν αμετάκλητα και άνευ όρων την εθνική κυριαρχία μας.
Το τελευταίο διάστημα αυτοί που ασκούν την εκτελεστική εξουσία άρχισαν να πουλούν κομμάτια της πατρίδας μας, αυτού του τόπου που κάποιοι έδωσαν όρκο να υπηρετούν και να φυλάττουν.
Όλο αυτό το διάστημα οι κύριοι αυτοί που σήμερα κατεβαίνουν σε απεργία, έχουν βγάλει το σκασμό ή συνεργούν στο έγκλημα.
Και βγαίνουν τώρα στους δρόμους και σε απεργίες όλο θυμό και οργή για τα λεφτά τους που λιγοστεύουν.
Γιατί έφτασαν οι περικοπές και στην τσέπη τους!
Μόνο γι’ αυτό, για τίποτε άλλο.
Όλο αυτό το διάστημα που δέρνει τον κόσμο η φτώχια, που η καμπάνα χτυπούσε για το γείτονα, το γέροντα συνταξιούχο, το δάσκαλο, τον μάγειρα, το φαρμακοποιό, δικαστές και αστυνομικοί το έχουν βουλώσει, δεν εύρισκαν τίποτε επιλήψιμο.
Βγαίνουν να διαδηλώσουν σήμερα που η καμπάνα χτυπά για λογαριασμό τους, για να μην κόψουν λεφτά από το δικό τους μισθό, ας κόψουν από όποιον άλλον βρουν εύκαιρο.
Τη σύνταξη των αναπήρων για παράδειγμα ή το επίδομα ανεργίας των ανέργων.

Σιχαίνομαι.
Ποτέ άλλοτε στην ελληνική ιστορία η χώρα δεν είχε τόσο ανάξιους εκπρόσωπους σε όλο το φάσμα της εξουσίας.
Το ίδιο ισχύει και για το Στρατό.
«Η τσέπη μας να είναι καλά κι η πατρίδα να πάει να γαμηθεί».
Είμαστε τελειωμένοι.

Υ.Γ. Όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν για σένα Μ. που είναι τιμή μου που σε γνωρίζω…

"Οχι στο ξεπούλημα της βραχονησίδας Πρώτης"

   Στην αποφασιστικότητα της  συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της απέναντι στην ντόπια και ξένη πλουτοκρατία και να προχωρήσει απαρέγκλιτα στην υλοποίηση των μέτρων λιτότητας και των αντιδραστικών «διαρθρωτικών αλλαγών», ήρθαν να προστεθούν και οι δηλώσεις, περί πωλήσεως «αναξιοποίητων» βραχονησίδων, ανάμεσα τους και η βραχονησίδα Πρώτη που βρίσκεται απέναντι από τον Μάραθο. Όλα αυτά σε συνέχεια των εξαγγελιών για πώληση των λιμανιών όπως και αυτό της Πύλου.

   Στόχος της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ είναι να συνεχίσει το αντιλαϊκό έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων (πρόταση της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ήταν το ξεπούλημα των Νησιών) και να παρουσιαστεί στους δανειστές και εταίρους ως «εχέγγυα» της αποφασιστικότητας για την υλοποίηση του σχεδίου εξόδου από την κρίση προς όφελος της πλουτοκρατίας, βυθίζοντας το λαό πιο βαθιά στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει το λαό προεκλογικά πως όποια κυβέρνηση και αν σχηματιστεί, όποιο κόμμα και αν έβγαινε πρώτο, από καμία Τρόικα και από κανένα μνημόνιο δεν θα απαλλασσόμασταν αντιθέτως θα έρθουν χειρότερα μέτρα και να που δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε πολύ άμεσα.

   Σε όλα τα παραπάνω αμέσως εμφανίστηκαν και πολλοί ένθερμοι τοπικοί υποστηριχτές της πρότασης αυτής για πώληση της Πρώτης, από ιδιοκτήτες τουριστικών επιχειρήσεων, δημοτικούς συμβούλους μέχρι και ο ίδιος ο Δήμαρχος Τριφυλίας. Δεν τρέφουμε βέβαια αυταπάτες για κανέναν από αυτούς γιατί όταν ασπάζεσαι την πολιτική της Ε.Ε. αυτόματα ασπάζεσαι και την πολιτική που ξεπουλάει την δημόσια περιούσια στον βωμό του κέρδους.

• Καλούμε τον λαό της Μεσσηνίας να καταδικάσει της πολιτικές αυτές και όσους τις στηρίζουν και να σταθεί εμπόδιο με την δράση του, έτσι ώστε να μην τολμήσουν να ξεπουλήσουν ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο από την δημόσια περιουσία.
• Η Πρώτη να ξαναγίνει αποκλειστικά δημόσια περιουσία, καθώς έχει παραχωρηθεί στην εκκλησία, και να αποκτήσει ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση για όλο τον Λαό.
• Αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων νησιών, με αποκλειστική ευθύνη του Δημοσίου ώστε να καλυφτούν δωρεάν οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του λαού μας για διακοπές και ξεκούραση.

Δεν σε λυπάμαι Έλληνα!!!!!

   Καλά ρε Έλληναααααααα...ποτέ δεν θα βάλεις μυαλό?΄Η μάλλον πόσο ακόμα θα ανέχεσαι τις κοροιδίες τους και θα ελπίζεις για ένα καλύτερο αύριο, δικό σου και των παιδίών σου?...Δεν έχεις καταλάβει ακόμα φουκαραδάκι, (γιατί ετσι σε θέλουν), ότι Αυτοί είναι οι Λύκοι και εμείς τα πρόβατα?...Είσαι άξιος της τύχη σου δίσμοιρε καιιιι. ΔΕΝ ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ πλέον που βάζεις το πιστόλι στον κρόταφο και αυτοκτονείς, επειδή σε πνίξανε τα χρέοι. ουτε που πηδάς στο γκρεμό και χάνεσαι επειδή το παιδί σου, αν και πήρε 1000 μεταπτυχιακά είναι άνεργο, και τό συντηρείς ακόμα εσύ στα 35 ή τα 40 του χρόνια...Δεν σε λυπάμαι που κρεμιέσαι με την θηλιά στο λαιμό απ το καλοριφέρ του σπιτιού σου, γιατί μιά επιχείρηση που έχτισες με αίμα και ιδρώτα τινάχτηκε στον αέρα, λόγω του ότι το Τραπεζικό σύστημα σ έβαλε στην black list, γιατί κόλλησες σε κάποια σου υποχρέωση προς αυτό...Δεν σε λυπάμαι που τα συναιτεράκια μας σε αποκαλούν τεμπέλη και λαμόγιο και χλευάζουν την Ιστορία σου...Δεν σε λυπάμαι που σου μειλωνουν το μισθό σου και εξανεμίζουν την συνταξή σου...ΔΕΝ ΣΕ ΛΥΠΆΜΑΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΠΕΒΑΛΛΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΔΙΣΒΑΣΤΑΚΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΤΣΙΑ...Δεν σε λυπάμαι που επιχειρούν να σε εκφυλήσουν-τρομοκρατήσουν, αφήνοντας τους μετανάστες (επισκέπτες σου) που εισρρέουν ανεξέλεγκτα στη χώρα σου, να σε γ.... και να σε δέρνουν...Δεν σε λυπάμαι που σε απειλούν ότι θα σε πετάξουν έξω απ το συνεταιριλίκι και το Ευρω...Γιά σκέψου!!! εσύ τους χάρισες τ ονομά τους και το ΦΩΣ, κι αυτοί σε εκβιάζουν και σου χλευάζουν τα όσα Όσια και Ιερά σου...Κι όλα αυτά με την ανοχή των ΕΔΩ εντεταλμένων τους, που εσύ χειροκροτάς, και τρέχεις πίσω τους την δεδομένη στιγμή. ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑΤΊ ΟΛΑ ΑΥΤA Τ ΑΝΕΧΕΣΑΙ ΞΑΠΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΣΟΥ...Σε λυπάμαι γιατί έχεις χάσει τον δρόμο για την ΙΘΑΚΗ σου...Σε λυπάμαι γιατί ξέχασες την ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ σου, και γκρέμισες τους ΠΑΡΘΕΝΩΝΕΣ σου. 
                                                                                                                                       Ο
                                                                                                                                  Blogger
Κοινοποίηση και στην ιστοσελίδα του Πρωθυπουργού
                 (απλά.... για ευαισθητοποίηση)

Μέτρησα τα χρόνια μου!!!!!

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα,
ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος
ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις
πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν
λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά,
νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει
κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι
εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να
οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο...
μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις
επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την
ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των
ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως
μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η
ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι
σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με
τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι
εσύ.


O Blogger

Οι μανίες της ανθρώπινης γενιάς.

Οι τρεις μανίες του ανθρώπου
«δόξα, ισχύς, χρήμα»
Δημοσίευση 15/12/2011 12:33
Με τον τίτλο «Ανθρωπολογία από πραγματιστική σκοπιά» ο Καντ δημοσιεύει το 1798 τα μαθήματά του που αναφέρονται στο ίδιο θέμα, το οποίο προφανώς τον ενδιαφέρει, δεδομένου ότι ο ιδρυτής της κριτικής φιλοσοφίας δίδαξε Ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο επί τριάντα ολόκληρα χρόνια. Στην πραγματικότητα, η καντιανή ανθρωπολογία αποτελείται από μια σειρά μαθημάτων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό και των οποίων το αντικείμενο δεν μοιάζει σχεδόν σε τίποτα με αυτό που έχουμε συνηθίσει σήμερα να ονομάζουμε ανθρωπολογία. Για τον Καντ ο όρος βρίσκεται πολύ κοντά στο ετυμολογικό του περιεχόμενο και σημαίνει «αυτό στο οποίο ο άνθρωπος, ως υποκείμενο ελεύθερης δραστηριότητας, έχει μετατρέψει ή πρέπει να μετατρέψει τον εαυτό του». Από τη σκοπιά αυτή, η ανθρωπολογία εξετάζει τον άνθρωπο ως πολίτη του κόσμου και ενδιαφέρεται ειδικά για τη δεύτερη φύση του ανθρώπου, αυτήν που προκύπτει από τις συνήθειές του.
Ανάμεσα στα θέματα που εξετάζει η ανθρωπολογία ο Καντ δίνει ιδιαίτερη σημασία σε αυτό που ονομάζει «τάση του ανθρώπου να μπορεί να ασκεί γενικά επίδραση στους άλλους ανθρώπους». Η τάση αυτή δεν κρίνεται σκόπιμο να εξεταστεί από τον θεωρητικό λόγο γιατί ανήκει στην περιοχή του τεχνικού και του πρακτικού λόγου ­ ένα είδος τεχνογνωσίας της καθημερινής ζωής. Κυριαρχώ στις τάσεις των άλλων ανθρώπων με τρόπο ώστε να τις λυγίζω και να τις καθορίζω σύμφωνα με τις προθέσεις μου σημαίνει για τον Καντ ότι επιθυμώ σχεδόν να υποτάξω τους ανθρώπους και να τους καταστήσω όργανα της βούλησής μου. Ετσι, η προσπάθεια για να αποκτήσω επίδραση στους άλλους γίνεται πραγματικό πάθος και η ικανότητά μου να το ικανοποιήσω εξαρτάται από τρεις δυνάμεις: δόξα, ισχύ και χρήμα. Οταν τις κατέχω (τουλάχιστον δύο από τις τρεις, επισημαίνει ο Καντ, χωρίς να διευκρινίζει ποιες), μπορώ να επιβληθώ στους ανθρώπους και να τους χρησιμοποιήσω για τους σκοπούς μου. Από εδώ και η επιθυμία των ανθρώπων να αποκτήσουν όλο και περισσότερο δόξα, ισχύ και χρήμα και η επιθυμία αυτή, οι ρυθμοί της οποίας ξετυλίγονται με γεωμετρική πρόοδο, παίρνει τη μορφή τριπλής μανίας: μανία δόξας, μανία κυριαρχίας και μανία πλουτισμού.

Οι τρεις προηγούμενες επιθυμίες, ως μανίες, χαρακτηρίζονται από τον Καντ αδυναμίες και έτσι ορίζονται: μανία της δόξας είναι η αδυναμία των ανθρώπων που επιτρέπει να επιδράσουμε σε αυτούς με μοχλό τις πεποιθήσεις τους· μανία της κυριαρχίας είναι η αδυναμία που επιτρέπει να επιδράσουμε στους ανθρώπους με μοχλό τον φόβο· και μανία πλουτισμού η αδυναμία που επιτρέπει να επιδράσουμε στους ανθρώπους με μοχλό τα συμφέροντά τους. Και στις τρεις περιπτώσεις, όμως, έχουμε να κάνουμε με μια «κατάσταση δουλείας» που επιτρέπει σε κάποιον να χρησιμοποιήσει κάποιον άλλον, εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες του. Αλλά οι αδυναμίες αυτές απλώνονται στο σύνολο των ανθρώπων, από το οποίο ο Καντ δεν εξαιρεί τους εκμεταλλευτές, που γίνονται το παίγνιο της μανίας τους.

Υστερα από τη γενική περιγραφή, έχει ενδιαφέρον να δούμε τις επιμέρους αναλύσεις του φιλοσόφου για κάθε μανία ξεχωριστά. Ως προς τη δόξα ο Καντ διευκρινίζει ότι δεν εννοεί, στην προκειμένη περίπτωση, την υψηλή εκτίμηση που ένας άνθρωπος δικαιούται να αναμένει από τους άλλους εξαιτίας της προσωπικής του αξίας· εννοεί την προσπάθεια για να αποκτήσει κάποιος τη «φήμη της δόξας, στην οποία αρκεί το φαίνεσθαι». Στην προσπάθεια αυτή ο Καντ αναγνωρίζει ένα είδος υπεροψίας με την οποία αναγκάζουμε τους άλλους να υποτιμήσουν εαυτούς. Ετσι τούτη εδώ η φήμη δημιουργεί ολόκληρη στρατιά κολάκων που συνοδεύουν τους μεγάλους και τους ισχυρούς, στους οποίους ο κόλακας «αφήνει πάντοτε την τελευταία λέξη». Αλλά η υπεροψία εμπεριέχει την υπονόμευσή της καθώς αποτελεί ασφαλές δείγμα ότι ο υπερόπτης τότε μόνον μπορεί να διακριθεί όταν μειώνει τους άλλους. Συνεπώς, καταλήγει ο Καντ, μια τέτοια σκέψη δεν μπορεί να ανήκει παρά σε εκείνον που βρίσκεται πολύ κοντά στη μετριότητα.

Ως προς τη μανία κυριαρχίας αφετηρία της είναι ο φόβος που νιώθει κάποιος να βρεθεί ο ίδιος υποτελής. Προσπαθεί, κατά συνέπεια, να έχει συνεχώς το προβάδισμα έναντι των άλλων. Στην πραγματικότητα, σημειώνει ο Καντ, αυτός ο τρόπος να επιδράσουμε στους ανθρώπους είναι ο λιγότερο αποτελεσματικός, γιατί δημιουργεί έντονες αντιδράσεις, καθώς αμφισβητεί την ισότητα όλων έναντι των νόμων, δημιουργώντας το αίσθημα της αδικίας. Αν η προσπάθεια άμεσης κυριαρχίας είναι τελικά ατελέσφορη, η προσπάθεια έμμεσης κυριαρχίας είναι πιο αποδοτική. Παράδειγμα αυτού του τύπου κυριαρχίας αποτελεί για τον Καντ η τέχνη που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να πετύχουν τον στόχο τους: «Αντί να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη, μεταχειρίζονται τη γοητεία τους, στην οποία το άλλο φύλο έχει την τάση να υποκύπτει».

Μένει η μανία του πλουτισμού. Για την περιγραφή της ο φιλόσοφος ξεκινά από την ξηρή διαπίστωση ότι «το χρήμα κάνει τα πάντα». Ετσι, όποιος ευνοείται από τον Πλούτο βλέπει να ανοίγουν μπροστά του όλες οι πόρτες που παραμένουν κλειστές σε κάποιον φτωχότερο. Ο Καντ παρατηρεί ότι το χρήμα θα έπρεπε να μείνει πάντα το μέσο κυκλοφορίας των προϊόντων της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι να μετατραπεί σε σκοπό αλλά από τη στιγμή που η μετατροπή αυτή έγινε δεν πρέπει να απορεί κανείς για τη μανία του πλουτισμού: ο τελευταίος αποτελεί μια δύναμη που πιστεύουμε ότι μπορεί να αντικαταστήσει όλες αυτές που μας λείπουν.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Καντ ονομάζει μανίες τους τρεις τρόπους που διαθέτουν οι άνθρωποι να επιδρούν στους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας έναν έντονο όρο που προέρχεται από το τεχνικό λεξιλόγιο της ψυχοπαθολογίας. Εχω την εντύπωση ότι δεν πρόκειται για ρητορική έξαρση εκ μέρους του φιλοσόφου, του οποίου το ύφος είναι συνήθως λιτό και σφιχτοδεμένο· πρόκειται, αντίθετα, για κυριολεκτική χρήση του όρου, δεδομένου ότι, όπως το υπογραμμίζει ο Καντ, «η συνείδηση και μόνο ότι κατέχουμε τα μέσα που μας επιτρέπουν να επιδράσουμε στους άλλους ερεθίζει τα πάθη μας πολύ ζωηρότερα από τη χρήση αυτών των μέσων στην πράξη». Με άλλα λόγια, η επιθυμία μας να κυριαρχήσουμε στους άλλους μπορεί να γίνει και να μείνει βίδα που γυρίζει στο κενό: αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχει το κενό ­ και η βίδα.

Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πηγή ΤΟ ΒΗΜΑ

Τα Χριστούγεννα πρέπει να είμαστε χαρούμενοι;

Αρκετοί άνθρωποι, δημιουργούν διάφορες ψευδαισθήσεις γύρω από το «πνεύμα των Χριστουγέννων» με τις υπερβολικές απαιτήσεις που βάζουν οι ίδιοι στον εαυτό τους.

Δημοσίευση 14/12/2011 10:11

Έχουμε μάθει ότι τα Χριστούγεννα είναι περίοδος χαράς, ευχαρίστησης και επαφής με την οικογένεια και τους κοντινούς μας ανθρώπους. Η πόλη στολίζεται, τα μαγαζιά το ίδιο, οι άνθρωποι βγαίνουν έξω να διασκεδάσουν και να ψωνίσουν δώρα για τους αγαπημένους τους ανθρώπους.

Όμως είναι σύνηθες φαινόμενο, αρκετά μεγάλο ποσοστό ανθρώπων να αντιμετωπίζουν διαταραχές διάθεσης με κορύφωση καταθλιπτικά συναισθήματα. Ειδικοί ψυχικής υγείας αναφέρουν ότι οι περιπτώσεις ατόμων που σπεύδουν για θεραπευτική υποστήριξη, αυξάνονται αυτή την περίοδο. Αντίστοιχες είναι και οι περιπτώσεις ατόμων σε θεραπεία, όπου κορυφώνεται ο προβληματισμός τους αυτή την περίοδο.

Γιατί όμως ενώ κυκλοφορεί τόση «χαρά» εκεί έξω, κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να την βρουν; Μήπως είναι λόγω του χειμώνα που κάνει κρύο και του μουντού καιρού που καλλιεργεί αυτή τη διάθεση; Σίγουρα παίζει και αυτό το δικό του ρόλο, όμως έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες που βασίζονται σε μη αληθινές προσδοκίες.

Αρκετοί άνθρωποι, δημιουργούν διάφορες ψευδαισθήσεις γύρω από το «πνεύμα των Χριστουγέννων» με όλες αυτές τις υπερβολικές απαιτήσεις που βάζουν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Στην προσπάθεια να κάνουν τους άλλους χαρούμενους και πάντα υπό την προσταγή της επιβαλλόμενης χαράς, ξοδεύουν πολλά χρήματα για δώρα, συνδέοντας το ακριβό με τη χαρά. Μπαίνουν, ταυτόχρονα, σε διαδικασία υπερβολής, προσπαθώντας να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, στις προετοιμασίες, στο στόλισμα, στην διοργάνωση του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, σαν να επιθυμούν να ξορκίσουν τα αρνητικά συναισθήματα ή στην καλύτερη περίπτωση να τα αφήσουν κάτω από το χαλάκι.

Σε μία τέτοια γιορτινή περίοδο, άλλοι άνθρωποι μπαίνουν σε μία διαδικασία αυτογνωσίας και επεξεργασίας της ζωής τους. Αυτά τα «new years resolutions» που γίνονται κάθε χρόνο, δεν είναι εποικοδομητικά για όλους. Κάνοντας ανασκόπηση στη ζωή μας και έχοντας την τάση να σκεφτόμαστε το αρνητικό ή αυτό που δεν έχουμε καταφέρει τον περασμένο χρόνο, βουλιάζουμε περισσότερο, μένοντας με συναίσθημα αποτυχίας. Την ίδια στιγμή, κάνουμε ασυναίσθητα σύγκριση με τους διπλανούς μας και τους εξυψώνουμε, χωρίς κανένα ρεαλισμό, αποδίδοντάς τους ιδιότητες που δεν έχουν, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσουμε οι ίδιοι το συμπέρασμα που θέλουμε να καταλήξουμε.

Επίσης, άλλοι άνθρωποι, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στην υπερπροβολή που προστάζει αυτή τη περίοδος. Αυτή η ψυχαναγκαστική χαρά που επιβάλλουν τα Χριστούγεννα, η ανάγκη να είναι μαζί με τους συγγενείς, δεν είναι για όλους ευχάριστη. Η προσταγή να περάσουν μαζί τις διακοπές, δεν είναι επιθυμητή και γυρίζει μπούμερανγκ στη διάθεση του καθενός.

Όλοι οι παραπάνω λόγοι, είναι καλή αφορμή για να περάσει κάποιος με άσχημη διάθεση τα Χριστούγεννα. Η επιταγή της χαράς, που έρχεται ως δώρο μαζί με αυτά, είναι για πολλούς ακάλυπτη. Μπορεί να δείχνει ότι έχει αρκετά μηδενικά από πίσω, αλλά στην ουσία παραμένει μόνο το μηδέν. ¶ρα, πώς μπορεί να εξαργυρώσει κανείς αυτή την επιταγή;

Τα Χριστούγεννα οφείλουν να μεταλλαχθούν από μία ταμπέλα χαράς, σε εργαστήρι χαράς. Σε ένα συνειδητοποιημένο συναίσθημα που ο καθένας επιλέγει πως θα το αναδείξει. Είναι στις δυνατότητες του καθενός να περάσει τα Χριστούγεννα όπως ακριβώς επιθυμεί. Δεν υπάρχει «τέλειος» τρόπος διακοπών των γιορτών, ας μην αφήσουμε να μας επηρεάσουν ειδήσεις και αναφορές, «τέλειων» διακοπών με τις «τέλειες» οικογένειες που η «τελειότητα» τους αποτυπώνεται μόνο στα ΜΜΕ. Ο τρόπος να περάσει κανείς τις γιορτές είναι μοναδικός, γιατί είναι ο ίδιος ο άνθρωπος μοναδικός προσδίδοντας σε αυτές το δικό του στίγμα. Με αυτόν τον τρόπο, θα έχει πετύχει να περάσει τα δικά του τέλεια Χριστούγεννα, όπως ακριβώς επέλεξε. Δεν αφήνει να του κλέψει κανείς τη δική του χαρά.

Δεν χρειάζεται να δούμε τα Χριστούγεννα σαν αφορμή για να μας πάρει όλη τη θλίψη, όλον τον προβληματισμό, όλο το βάρος που νιώθουμε αντιμετωπίζοντας δυσκολίες. Τα Χριστούγεννα έρχονται και φεύγουν, το γνωρίζουμε. Η επένδυση σε αυτά, μόνο ως φάρο που μας δείχνει το δρόμο για να περνάμε καλά, θα φύγουν και μετά θα μείνουμε περισσότερο κενοί από πριν, ερχόμενοι αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Η ουσία είναι να είμαστε εμείς καλά με αυτό που κάνουμε, όχι να περνάμε καλά. Αποενοχοποιούμε τον εαυτό μας από αρνητικές παρελθοντικές σκέψεις και βλέπουμε τις πραγματικές διαστάσεις των γιορτών. Απολαμβάνουμε τα Χριστούγεννα για αυτό που είναι, για τις αξίες που πρεσβεύουν, τις κρυμμένες αξίες, που οφείλουμε να φέρουμε πλέον στην επιφάνεια.

Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι δύσκολη για αρκετούς ανθρώπους, με πολλούς να παρουσιάζουν καταθλιπτικά συμπτώματα. Όσοι δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες αυτή την περίοδο, μπορούν να βοηθήσουν αυτούς που αισθάνονται μόνοι ή καταθλιπτικοί. Ας αναγνωρίσουμε όμως ότι τα πάντα, ξεκινάνε από την ευχή που δίνουμε στον άλλον. Ας είναι πηγαία, χαμογελαστή και επιτρέπεται να μην συνοδεύεται φέτος από δώρο.

Πηγή: tovima.gr

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΧΛΙΔΟΦΤΩΧΟΥ από την ΣΑΦΛΕΚΟΥ Κυριακή, Σάββατο, 15 Οκτώβριος 2011 στις 5:52 μ.μ.

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου
Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

ΣΕΦΛΕΚΟΥ Κυριακή


Τέλεια περιγραφή... τέλεια απεικόνιση μιας πραγματικότητας που διέρχεται η Πατρίδα μας,δυστυχώς προγραμματισμένης και μεθοδευμένης από χρόνια, με στόχο τον διασυρμό ενός λαού, που από κόμπλεξ δεν θέλησαν ποτέ να παραδεχτούν την ανωτερότητα, του Πνεύματός του και της Κουλτούρας του. Αλλά... επειδή και το πιο εύκολο πράγμα είναι να ρίχνουμε τα βάρη και τα αναθέματα σε όλους τους άλλους εκτός απ τον εαυτό μας, είναι καιρός να αναλογισθούμε και μεις τα λάθη μας και τις παραλείψεις μας και να παραδειγματισθούμε απ αυτά, φωτίζοντας ξανά το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

O Blogger